MG6 0020

Fotografia została wystawiona:

• 2017 Pawilon Czterech Kopuł Muzeum Sztuki Współczesnej we Wrocławiu (we współpracy z MOCA London) – Wrocław, Polska
• 2015 Muzeum Sztuki Współczesnej we Wrocławiu – Wrocław, Polska
• 2013 Galeria Miejska Arsenał – Poznań, Polska
• 2000 Galeria Grodzka BWA – Lublin, Polska
• 1991  Instytut Kultury Polskiej – Berlin, Niemcy
• 1990 Galleria Fotokram, Jyväskylä, Finlandia
• 1990 Théâtre Municipal de Castres – Castres, Francja
• 1989 Fotografi Centrum Gallery – Örebro, Szwecja
• 1989 Galeria Foto-Medium-Art – Wrocław, Polska
• 1988 Foto-Video Gallery – Kraków, Polska

znajduje się w kolekcjach:

• Muzeum Sztuki Współczesnej we Wrocławiu
• Polaroid Collection
• prywatnych

opublikowana:

• Nature morte. Współcześni artyści ożywiają martwą naturę, Muzeum Narodowe we Wrocławiu ( 2017, ISBN 978-83-65563-20-0) s.49
• Niebieska Flasza – piktorialny walor fotografii 1914/2014, Muzeum Narodowe we Wrocławiu ( 2015, ISBN 978-83-61900-67-2) s.24
• Pasja Fotografii – o Miłośnikach i Miłośniczkach, 8. Biennale Fotografii, Poznań. rozdział Niecierpliwi zbieracze: Polaroid w polskiej fotografii – Witold Kanicki (2013, ISBN 978-83-61886-51-8) s. 163
• Autoportrety, BWA – Galeria Grodzka, Lublin ( 2000, ISBN 83-88711-18-0)

List artysty do kuratora (2000)

Poniższy tekst to oryginalny list Marka Gardulskiego, napisany w 2000 roku do Andrzeja Mroczka — ówczesnego dyrektora galerii i kuratora wystawy „Autoportrety”. Autor został poproszony o esej teoretyczny, ale zamiast tradycyjnej wypowiedzi krytycznej przesłał osobistą, głęboką refleksję o naturze autoportretu i fotografii jako „dokumencie osoby”.
Publikujemy go jako unikatowy komentarz artysty do własnej praktyki — rzadkie, autorskie źródło, które rzuca światło na sposób myślenia o obrazie, obecności i relacji z fotografowaną rzeczywistością

Szanowny Panie,

Tekstu teoretycznego na temat autoportretu nie chciałbym i nie czuję się na siłach napisać. Kiedyś Leszek Danilczyk pisał o mojej fotografii w katalogu wystawy „Autoportret” i kwartalniku „Fotografia” (1/35/85). Jest tam wiele ważnych spostrzeżeń, które mógłbym przyjąć również za swoje. Najistotniejsze jest jednak rozumienie autoportretu jako zakresu znacznie wykraczającego poza dosłowne rozumienie wykonanego przez artystę portretu własnego. W literaturze portret czy autoportret naturalnie jest czymś więcej niż opisem fizjonomii, jest także uzasadnione takie traktowanie autoportretu w sztukach wizualnych. Fotografia-autoportret jest więc szczególnym rodzajem dokumentu, relacji o osobie w świecie, w przestrzeni nasyconej podmiotowością. Pojawiający się na fotografii wizerunek czy też w różny sposób zaznaczona OBECNOŚĆ artysty pozwala rozumieć „treść” przedstawionej przestrzeni jako „dokument osoby”. Słowo „dokument” szczególnie podkreślam kiedy mowa o fotografii – pozostaje ona zawsze właśnie relacją o świecie a estetyka, mimo pozorów, nie jest jej istotą. Fotografia-autoportret jest zatem sfotografowaną przez artystę opowieścią o „dotykanym” przez niego świecie, o sposobie „dotykania” tego świata.
Nie jest wykluczone aby ten list potraktował Pan jako substytut teoretycznego tekstu – pozostawiam to Pana decyzji.

Łączę pozdrowienia

Marek Gardulski